XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکترای تخصصی آمار زیستی، گروه آمار زیستی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2- استاد آمار زیستی، گروه آمار زیستی ، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران ، kazem_an@modares.ac.ir
3- دانشیار آمار زیستی، گروه آمار زیستی، عضو مرکز تحقیقات پروتئومیکس، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
4- استادیار آمار زیستی، گروه آمار زیستی، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت مدرس ، تهران، ایران
چکیده:   (616 مشاهده)
مقدمه و اهداف: امروزه نوبت‏کاری در طولانی مدت می‏تواند عامل تهدیدی در محیط کاری برای سلامت و ایمنی افراد محسوب شود. هدف از انجام این پژوهش، بررسی اثر برنامه نوبت‏کاری بر شاخص توده بدنی در طول دوره زمانی مشخصی با استفاده از مدل چند سطحی بود.
روش کار: داده‏های مطالعه طولی حاضر مربوط به اطلاعات سالیانه نمونه‏ای از کارکنان است که در طول سال‏های 89- 86 در دو شرکت فولاد مبارکه و پلی اکریل اصفهان مورد پیگیری قرار گرفتند. برنامه نوبت‏کاری شامل دو گروه روزکار و نوبت‏کار چرخشی بود. برای تحلیل داده‏ها و بررسی اثر متغیر نوبت‏کاری بر شاخص توده بدنی با تعدیل اثر متغیرهای وضعیت تأهل، سابقه کار، سن، شرکت و سطح تحصیلات از مدل رگرسیون چند سطحی استفاده شد.
یافته‏ ها: در این مطالعه از میان 1368 پرسنل شرکت‏کننده، 3/42 درصد (578 نفر) روزکار و 7/57 درصد (790 نفر) نوبت‏کار چرخشی بودند. میانگین (± انحراف معیار) سن افراد به ترتیب در دو گروه روزکار و نوبت‏کار چرخشی 66/8±07/33 و 70/8±31/33 سال بود. پس از کنترل عوامل مخدوشگر در مدل سلسله مراتبی دو سطحی، برنامه نوبت‏کاری تأثیر آماری معناداری بر شاخص توده بدنی نداشت (837/0=(P. حدود 90 درصد از تغییرات کل، مربوط به کارکنان بود.
نتیجه ‏گیری: با توجه به این‏که در تحقیق حاضر، رابطه آماری معناداری بین برنامه نوبت‏کاری و شاخص توده بدونی مشاهده نشد، لذا انجام یک مطالعه مشابه دیگر در دوره زمانی طولانی­تر (بیش از چهار سال) و با در نظر گرفتن متغیرهای مخدوشگر بیشتر برای بررسی دقیق­تر این ارتباط پیشنهاد می­شود.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۶/۵/۲۱ | پذیرش: ۱۳۹۶/۵/۲۱ | انتشار: ۱۳۹۶/۵/۲۱