دوره 22، شماره 1 - ( دوره 22، شماره 1، بهار 1405 )
جلد 22 شماره 1 صفحات 27-16 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Beik Mirza A, Zahraei S M, Azimian Zavareh F, Fotouhi A. Epidemiological Trends, Clinical, and Laboratory Patterns of Meningitis Cases in Iran (2013-2023). Iran J Epidemiol. 2026; 22 (1) :16-27
URL: http://irje.tums.ac.ir/article-1-7497-fa.html
URL: http://irje.tums.ac.ir/article-1-7497-fa.html
بیک میرزا اعظم، زهرایی سید محسن، عظیمیان زواره فاطمه، فتوحی اکبر. بررسی روند اپیدمیولوژیک و الگوی بالینی و آزمایشگاهی موارد ابتلا به مننژیت در ایران طی سال های 1402-1392. مجله اپیدمیولوژی ایران. 1405; 22 (1) :16-27
1- MPH، دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
2- استاد بیماریهای عفونی، رئیس اداره بیماریهای قابل پیشگیری با واکسن، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران
3- کارشناس ارشد کنترل ناقلین، اداره بیماریهای قابل پیشگیری با واکسن، وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران
4- استاد اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ،afotouhi@tums.ac.ir
2- استاد بیماریهای عفونی، رئیس اداره بیماریهای قابل پیشگیری با واکسن، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران
3- کارشناس ارشد کنترل ناقلین، اداره بیماریهای قابل پیشگیری با واکسن، وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی، تهران، ایران
4- استاد اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت و انستیتو تحقیقات بهداشتی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران ،
چکیده: (275 مشاهده)
مقدمه و اهداف: مننژیت یک بیماری التهابی است که مننژ و نخاع را درگیر میکند. هدف این مطالعه بررسی روند اپیدمیولوژیک و الگوی بالینی و آزمایشگاهی موارد ابتلا به مننژیت در ایران است.
روش کار: این پژوهش یک مطالعه توصیفی-تحلیلی است که دادههای نظام مراقبت بیماری مننژیت طی سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۲ از سامانه پورتال وزارت بهداشت استخراج و با نرمافزار SPSS نسخه ۲۷ و آزمون کای دو و رگرسیون لجستیک تحلیل شدند.
یافتهها: دراین مطالعه، ۷۸۱۸۱ مورد مشکوک به مننژیت بررسی شد. درمجموع، طی دوره مطالعه 3/1 درصد از موارد مشکوک بهعنوان موارد قطعی (دارای کشت خون یا مایع مغزینخاعی مثبت و یا PCR مثبت) تأیید شدند. بیشترین موارد قطعی در کودکان زیر ۵ سال گزارش شد. بیشترین تعداد موارد قطعی در استانهای اصفهان (15/6درصد) و تهران (13/2درصد) و کمترین موارد نیز مربوط به استان سمنان (0/29 درصد) بوده است. بیشترین بروز در فصل بهار مشاهده شد و شایعترین علائم شامل تب، سردرد، استفراغ و سفتی گردن بودند. سهم سالهای مختلف از کل موارد قطعی بین 3/4 درصد تا 13/8 درصد متغیر بود؛ بیشترین سهم مربوط به سال 1393 (13/8 درصد) و کمترین آن مربوط به سال1400 (3/4 درصد) گزارش شد. از میان موارد قطعی، استرپتوکوک پنومونیه (16/4 درصد)، عوامل ویروسی (13/1 درصد)، نایسریا مننژیتیدیس (9/1 درصد)، هموفیلوس آنفلوانزا نوع b (3/7 درصد) و سایر عوامل باکتریایی، قارچی و پاتوژنهای نادر (57/7 درصد) شایعترین عوامل بودند. پیامد بیماری شامل بهبود (42/1 درصد)، فوت (6/6 درصد)، تحت درمان (46/1 درصد) و وضعیت نامعلوم (5/2 درصد) بود. بر اساس تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره، سن بالاتر بهطور معناداری با افزایش احتمال تشخیص قطعی بیماری همراه بود (1/339-1/001: CI95%؛ 1/158 = OR) و نوع مننژیت باکتریال نسبت به نوع ویروسی احتمال تشخیص قطعی را بهطور معناداری افزایش نشان داد (1/844-1/514: CI95%؛ 1/671=OR). جنس و محل سکونت رابطه آماری معناداری با تشخیص قطعی نشان ندادند.
نتیجهگیری: مننژیت همچنان یک چالش مهم بهداشتی است و تقویت نظام مراقبت، تشخیص زودهنگام و راهبردهای پیشگیرانه ضروری به نظر میرسد.
روش کار: این پژوهش یک مطالعه توصیفی-تحلیلی است که دادههای نظام مراقبت بیماری مننژیت طی سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۴۰۲ از سامانه پورتال وزارت بهداشت استخراج و با نرمافزار SPSS نسخه ۲۷ و آزمون کای دو و رگرسیون لجستیک تحلیل شدند.
یافتهها: دراین مطالعه، ۷۸۱۸۱ مورد مشکوک به مننژیت بررسی شد. درمجموع، طی دوره مطالعه 3/1 درصد از موارد مشکوک بهعنوان موارد قطعی (دارای کشت خون یا مایع مغزینخاعی مثبت و یا PCR مثبت) تأیید شدند. بیشترین موارد قطعی در کودکان زیر ۵ سال گزارش شد. بیشترین تعداد موارد قطعی در استانهای اصفهان (15/6درصد) و تهران (13/2درصد) و کمترین موارد نیز مربوط به استان سمنان (0/29 درصد) بوده است. بیشترین بروز در فصل بهار مشاهده شد و شایعترین علائم شامل تب، سردرد، استفراغ و سفتی گردن بودند. سهم سالهای مختلف از کل موارد قطعی بین 3/4 درصد تا 13/8 درصد متغیر بود؛ بیشترین سهم مربوط به سال 1393 (13/8 درصد) و کمترین آن مربوط به سال1400 (3/4 درصد) گزارش شد. از میان موارد قطعی، استرپتوکوک پنومونیه (16/4 درصد)، عوامل ویروسی (13/1 درصد)، نایسریا مننژیتیدیس (9/1 درصد)، هموفیلوس آنفلوانزا نوع b (3/7 درصد) و سایر عوامل باکتریایی، قارچی و پاتوژنهای نادر (57/7 درصد) شایعترین عوامل بودند. پیامد بیماری شامل بهبود (42/1 درصد)، فوت (6/6 درصد)، تحت درمان (46/1 درصد) و وضعیت نامعلوم (5/2 درصد) بود. بر اساس تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره، سن بالاتر بهطور معناداری با افزایش احتمال تشخیص قطعی بیماری همراه بود (1/339-1/001: CI95%؛ 1/158 = OR) و نوع مننژیت باکتریال نسبت به نوع ویروسی احتمال تشخیص قطعی را بهطور معناداری افزایش نشان داد (1/844-1/514: CI95%؛ 1/671=OR). جنس و محل سکونت رابطه آماری معناداری با تشخیص قطعی نشان ندادند.
نتیجهگیری: مننژیت همچنان یک چالش مهم بهداشتی است و تقویت نظام مراقبت، تشخیص زودهنگام و راهبردهای پیشگیرانه ضروری به نظر میرسد.
نوع مطالعه: پژوهشي |
موضوع مقاله:
اپیدمیولوژی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
